Vroeg in de middag kwam ik aan de South West Rocks. Het was hier enorm druk vanwegen het paasweekend, en de camping waren overladen en het strand was enorm druk. Het was mij eigenlijk wat te druk, dus ik heb er even rond gekeken en ben verder gereden. Ik had geen zin om te gaan betalen voor een een camping die overvol stond, dus ging ik opzoek naar een parkeerplek waar ik kon overnachten. Dit bleek nog niet makkelijk omdat bij alle parkeerplaatsen een bordje stond dat het verboden was te overnachten. Na nog wat rondgereden te hebben en wat dingen bekeken te hebben, ondermeer kwam ik een paar kangaroo’s tegen waar je heel dichtbij kon komen, vond ik een parkeerplekje waar niet zo’n bordje stond. Na een mooie wandeling gemaakt te hebben en ik bijna terug kwam bij het campertje kwam ik erachter dat je via een loopbrug vanaf het parkeerplekje op de achterkant van de naast gelegen camping uitkwam. Ik ben toen maar even zo vrij geweest om gebruik te maken van het sanitair daar heb daar een heerlijke douch genomen voor ik ging slapen, daar was ik ook wel weer even aan toe.

’s Ochtends was ik weer vroeg wakker zoals de meeste dagen, maar wat wil je ook als je 20.00-20.30 gaat slapen. Heerlaijk zo’n lange nachtrust. Ik ging opweg naar de Hunter Valley. Een groot wijngebied, dan een klein stukje landinwaart lag ongeveer 150-200km boven Sydney. Daar aangekomen was het al weer vrij laat en kon ik niet veel meer bekijken omdat ik het campinkje (weer gratis) wilde bereiken voor het donker. Tijdens de rit door de Hunter Valley deed me echt het Frankrijk gevoel opbloeien. Heerlijk!!

De volgende ochtend heb ik het lekker rustig aan gedaan. Uitgebreid ontbeten met een kop thee en bacon&eggs. Rond 10.30 ben ik terug de Hunter Valley in gereden om wat rond te kijken en wat wijnmakerijen te bekijken. Bij één van de wijnmakerijen heb ik nog wijn geproeft en een in de Hunter Valley gebottelde wijn gekocht. Rond 3uur besloot ik terug te gaan naar dezelfde campingplaats om daar even te relaxen, wat lezen, sudoko, muziekje luisteren. Vlak voordat ik ’s avonds m’n campertje in ging begon het wat te regenen en toen ik ’s ochtend wakker werd nog steeds. Mijn reisdoel was om via een weg die vanaf Tomerong een klein plaatsje 180 km onder Sydney de binnenlanden in liep. Dit was een deels asfalt deel dirt-road van zo’n 200km naar de plaats Cooma met onderweg één grotere plaats. Aangekomen bij de camping die ik voor de nacht had uitgekozen die en klein stukje deze binnenlands in lag stond er één busje met een klein caravannetje er achter waar een gezellig muziekje uit kwam. Ik klopte aar om er even een praatje te maken en er zeker van te zijn dat dee persoon/personen ook bleven voor de nacht omdat het weer volledig uitgestorven was daar. Na het kloppen ging de deur op en kwam er een klein, dik, stotterend mannetje met een grijs zikje te voorschijn. Een echte australiër die het woord bloody eigenlijk voor alles wat hij zei gebruikte. Hij was net bezig met het koken van z’n Thee (zo noemen de echt australiërs hun dinner). En dat was ik oon net van plan. Toen ik terug liep naar mijn campertje kwam het mannetje ineens achter mij aan met in zijn hand een bordje met daarop een hamburger en een klein bultje hutspot maar dan met pompkin (pompoen) in plaats van worteltjes, en in zijn ander hand een fles ketchup. Hij vroeg of ik thee van hem wilden, hij zei dat precies genoeg was voor twee, ik moest maar even een vork en m’n stoel pakken en bij hem bij het kampvuur komen zitten. Ach ja prima toch, lekker makkelijk en gezellig. We hebben wat gepraat en het bleek dat hij al 17jaar permanent op de weg leefde met zijn auto en caravannetje en al vijf keer Australië was rondgereden. Na wat gepraat te hebben en het rond 18.00-18.30 donker werd zin we beiden ons stulpje in gekropen voor een heerlijke vroege/lange nachtrust.

Toen ik die ochtend om ongeveer 7.30 wakker werd en ik uit mijn raampje keek was het mannetje al vertrokken en had ik helemaal niks van gemerkt. Ik ben verder de dirt-road afgereden die leidde naar Braidwood, het plaatsje dat ik zou passeren. Ik had bij het cafétje nog even voor de zekerheid gevraagd of het tweede deel van de dirt-road richting Cooma voor mij en in het bijzonder mij busje te doen was en of daar geen regen was geweest of ging vallen. Dit zou geen probleem zijn en ik ging verder. Ik was opweg naar de Hanging Roch en daarna wilde ik de Wyanbene Caves gaan bekijken waar ik ook mijn campinkje voor de nacht moest zijn. Beide keren moet ik vanaf de weg waarop ik reed een kleine dirt-road inslaan. Deze afslagen moest ik beide tegengekomen zijn voordat de weg waarop ik opreed van asfalt in dirt-road verder liep. Op een gegeven moment kwam deze dirt-road dan ook en bleek ik dus te ver gereden te zijn. Ik heb een boertje die verder op bezig was gevraagd en die bevestigde dit en vertelde dat ik een aantal kilometers terug moest. De afslag naar de Wyanbene Caves werd niet aangegeven met een bord, maar ik moest terug rijden en wanneer ik op de top van een iets grotere heuvel kwam en ik een stuk of 15 briefenbussen naast elkaar zou zien staan moest ik er daar inslaan, en die had ik inderdaad eerder zien staan. De Hanging Rock kende het boertje niet, maar dit moets volgens hem The Big Hole zijn, en die afslag had ik nog even eerder wel voorbij zien komen. Ik besloot eerst naar The Big Hole te rijden en daar even rond te kijken. Vanaf het carpark kon je via een returnwalk van 3,5 km naar The Big Hole lopen, dit moest volgens het informatiebord en de naam natuurlijk een enorm gat zijn. Vanaf The Big Hole kon je je route ook nog vervolgen naar iets anders (waar ik naam van vergeten ben) dit was vanaf de parkeerplaats een 13 km return walk. Je liep de route door het bos en wanneer je The Big Hole naderde zag je een look-out platform tussen de bomen waarvan je dacht; wat moet dat ding daar? Eén maal daar aangekomen en op het platform te staan wist je niet wat je zag. Het was zoals de naam al aangaf een enorm groot diep gat met op de bodem allemaal varens en planten. Hij was zo’n 90 meter diep. Het gat was ontstaan omdat er veel limestone in de grond zat, dit is een hele zachte soort grond, in door de jaren heen is het daar zo verzakt dat er een groot gat ontstond. Als er regen was geweest ontstond er ook een klein poeltje op de bodem. Naast de zwaluwen die je ronder rond zag vliegen moest er ook een Lyrebird op de bodem leven. Die heb ik jammer genoeg niet mogen zien. Ik zat vervolgens te twijvelen of ik terug zou lopen naar de carpark of de 13km lange return walk verder zou vervolgen. Het was nog vroeg, en ach ja ik was er toch, besloot ik verder te lopen. Ik wist niet wat ik moest verwachten, ik kwam uit bij een klein stroompje die in de regentijd veel groter moest zijn en een nauwe gang tussen de rotsen rotsen had uitgeslepen, en een grote grot had gemaakt. Dit riviertje kon je doorlopen en ook door de grot. Ik ben op een punt gestopt waar het water de diep en te koud was om verder te gaan, en ben ik mijn pad terug vervolgd. Tijdens deze wandeling ben ik ook enorm veel termitenbulten tegen gekomen, enorme dingen. Ze leken alleen allemaal onbewoond, geen termiet te bekennen. Terug gekomen bij de parking heb ik me even opgefrist in de rivier en heb ik lekker geluncht en ben ik verder gereden naar de Wyanbene Caves om daar op het campinkje de nacht door te brengen. Het was rond 16.30 toen ik daar aankwam. Het was een prachtige plek midden in het bos aan een grote open plek. Alles mooi fris groen. Een toiletje, een paar picknickbankjes en vuurplaatsjes, en natuurlijk weer gratis. Ik besloot de Caves de volgende dag te bekijken en een vuurtje te stoken en tot 5 uur te relaxen om vervolgens met het eten te beginnen zodat ik voor het donker gegeten zou hebben. Na gegeten te hebben was het dan ook donker en ben ik nog even bij het kampvuur blijven zitten en daarna weer vroeg mijn campertje in gekropen. Het is namelijk aarde donker op plekken als deze en als je dan bij het vuur zit of je je hoofdlampje op hebt om wat te lezen kan je helemaal niks zit omdat je een soort nachtblind wordt van het licht.

Het was een enorm koude nacht, en nadat het 3 uur was geweest werd ik telkens om het half uur wakker van de kou. Toen ik op een gegeven moment weer wakker werd en ik zag dat het licht begon te worden (rond 6.30) ben ik naar buiten gegaan en heb ik een vuurtje gemaakt om daar lekker op te warmen. Ik heb daarna ontbeten en mijn tas gepakt om naar de caves te gaan, dit was maar een paar honderd meter lopen vanaf het campinkje. Daar aangekomen was er een gat in de grondmet een ijzeren deur er voor die open stond, en er was een ijzeren trap door het smalle gat naar beneden. Er stond een bordje naast dat je goed anti-slip schoensel moest dragen, en het hier om een limestone grot ging waar veel insecten etende vleermuizen leefden en veel andere dieren die in grotten leefden. Ik besloot met m’n hoofdlampje op de trap af te dalen, drie meter lager hield de trap op en kwam ik erachter dat m’n hoofdlampje niet genoeg licht om iets te kunnen zien in de grot. Ik had nog wel een ander klein zaklampje bij me die het wel goed kon verlichten, en ik zag meteen wat vleermuizen om me heen vliegen. Om verder de grot in te gaan moest je een smalle enorm stijle weg vervolgen, die bijna recht naar onderen liep. Omdat het Limestone was en het vochtig was in de grot was de ondergrond net een soort glibberige klei laag. Ik heb nog een poging gewaagd om dieper te gaan, maar kwam er na een meter al achter dat het niet verstandig was om verder te gaan. Met reden dat je toch echt je twee handen nodig had om je te ondersteunen, en ik mijn zaklampje ook nog in mijn hand moets houden. Het risico om uit te glijden was vrij groot en waneer dat zou gebeuren en ik naar beneden zou glijden zou er niemand zijn die me zou kunnen helpen. Ik ben weer naar boven geklommen en met een beetje teleurgesteld gevoel terug gelopen naar mijn busje. Ik besloot de dirt-road verder te volgen richting Cooma en onderweg nog een weggetje in te schieten die ik ook als tip mee kreeg van het boertje om daar de cascades en de Tyross Falls te bekijken. Het boertje had gezegd dat dit weggetje te doen zou zijn met mijn campertje, ook had ik op het informatiebord bij The Big Hole gelezen dat dit een 2 wheeldrive track moest zijn. Nou ik zal je zeggen, het was echt geen 2-wd track. Het was 13 km lange weg met enorme gaten en kuilen, enorme stijle stukken en dikke stenen en keien in en op de weg. En maar door rijden natuurlijk, en hopen tot de laatste kilometer dat het wel beter zal worden. Ik dacht dat het hele busje uit elkaar zou rottelen en bij sommige bulten ging ik slippend omhoog. Daar aangekomen heb ik twee prachtige wandeltochten gemaakt en een mooie waterval gezien. Er was ook een campinkje bijgelegen en ik besloot daar de nacht door te brengen. Omdat het nog vroeg was ± 15.00 uur, had ik ook nog even de tijd om lekker te relaxen. Het was er overigens ook weer prachtig en er was weer helemaal niemand. Toen er later stel het terreintje kwam oprijden om hun lunch daar te nuttigen raakte ik al vrij snel met hen aan de praat. Deze bevestigden nog even dat het weggetje, zoals hun hadden gehoort bij een informatiecentrum, inderdaad een 4-wd track was in plaats van een 2-wd track. Ook vroegen ze me of ik daar voor de nacht bleef en waarschuwden ze mij dat het al lastig was om de track terug te rijden omdak ik nu veel meer moest klimmen dan de heen weg, en waneer het eventueel zou regenen ik helemaal niet meer terug kon komen. Aan de lucht te zien leek er niks aan de hadn, maar het weer kan daar zo van het één op het andere moment omslaan. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en terug te rijden. Ook met rede dat wanneer ik in de problemen zou komen de mensen met wie ik sprak na mij de weg nog zouden rijden en me dan eventueel konden helpen. Maar de weg terug volbracht ik zonder problemen. Ik vervolgens de dirt-road verder afgreden Cooma om daar een plekje te zoeken voor de nacht.

Het vervolg komt later...

Groetjes Maarten