Ik werd de volgende ochtend wakker en nadat ik mijn gordijntjes open deed zag ik dat het stel vertrokken was en ik weer alleen op het campinkje was. Toen ik voor mijn busje zat en een eitje aan het koken was voor ontbijt voelde ik de rust. Naast het geluid van de stromende rivier, de fluitende vogleds, de sprinkhanen in het gras, het af en toe geloei van een koe, en het geplons van een springende vis vlak voor me in de rivier hoorde je helamal niet. Heerlijk!! Toen kreeg ik de gedachte om mijn schriftje te pakken en in alle rust de dingen op te schrijven die ik de afgelopen dagen heb beleefd, dit om de kleine (vaak mooie) dingen die ik beleefd had op papier wou hebben om ze niet te vergete. Ik wou die morgen/middag afreizen naar Kempsy, wat nog 70 km verderop lag om daar boodschappen te doen. Dit was ook wel nodig omdat mijn eten op begon te raken. Ik wilde alleen eerst alles op geschreven hebben van wat ik tot dat moment beleefd had om niet acherop te komen met schrijven, maar besefte na een tijdje schrijven dat dat me niet voor de middag ging lukken omdat ik alles veel te uitgebreid beschreef. Op een gegeven moment was het ook al wat later in de middag en bedacht ik me dat ik nog wel prima een nacht kon blijven en ik precies genoeg eten had voor een avond en een ochtend. Ik besloot ook nog even het vislijntje op te zoeken die Wessel me had mee gegeven om een vis proberen te vangen, maar dit was te vergeefs. Ik raaktje na het vissen in gesprek met een ouder stel die voor de lunch even het campinkje op waren gedraaid. Op een gegeven moment kwam het ter sprake dat ik niet zo heel ruim in het eten zat en wel vanplan was langer te blijven, waarop de vrouwn mij m’n handen vol eten drukte. Een heerlijke cake achtig brood, zelf gebakken taart/cake met turksfruit, een half pakje met plakjes roastbeef, en een blikje ijskoud frisdrinken. Erg aardig van ze. Vlak daarna kwam er nog een auto het terein op rijden en kwam vlak naast me te staan. Ik ging een praatje met hem maken om te vragen of hij de nacht bleef en dat bleek zo te zijn wat mij gerust stelde omdat ik daar dan ’s nachts niet alleen zou zijn. De man was de 56 jarige Jef. Ik ben vervolgens de hele middag en avond bij hem geweest. We hadden wat gepraat over van alles en nog wat, hebben ’s middags gevist met de hengels die hij bij zich had (niks gevangen) en hout gezocht voor het kampvuur wat we gingen maken die avond. ’s Avonds hebben we voor dinner worstjes en bakedbeans gegeten die hij met mij deelde, dit maakte mijn potentiele voedselprobleem ook weer minder groot. Toen we ’s avond bij het kampvuur zaten besefte ik dat mijn engels echt met grote stappen vooruit is gegaan, dat ik ook niet meer bang ben om met mensen te praten en dat mensen mij complimenteren op mijn goede engels. Ook zie ik in dat alleen reizen mooi is omdat je met veel mensen in contact komt. Wel moet je vaak zelf contact zoeken, maar één simpele vraag is vaak al genoeg voor een gesprek. Jef en ik zaten lekker te genieten van de rust bij het kampvuur met in ons hand een scotch whiskey-cola die hij had meegebracht, tot het moment dat onze avond werd verstoord door een enorme plensbui . We zijn vervolgens maar snel onze camper en tent ingevlogen.

Toen ik de volgende ochtend aan mijn ontbijt zat was het weer opgeklaard. Opeens kwam er uit het niets een kangaroo uit de bosjes springen en sprong rustig door het gras tussen mij en de rivier voorbij. Weer even zo’n mooi momentje en besef je weer even dat je toch echt in Australië bent. Aan het begin van de middag hebben Jef en ik nog een keer proberen een vis te vangen, maar weer tevergeefs, en Jef maar zeggen dat het kwam omdat de rivier te snel stroomde. Ik was eigenlijk vanplan vandaag te gaan, maar ik was nog niet klaar met schrijven, vermaakte me nog prima en hand nog steed genoeg eten dus ik besloot nog een nacht te blijven. Aan het eind van de middag gingen we nog een keer proberen een vis te vangen. Dit keer inplaats van met nepsvisjes zoals bij de vorige keren nu met een stukje rauwe lamb chop aan de haak. Dit bleek een beter succes. We hadden beide een paar flinke aanbeten totdat Jef een flinke vis aan de haak kreeg. Het was echt een enorm beest, het water kolkte enorm en zijn hengels boog zo ver door dat ik dacht dat hij zou knappen. De vis was zo sterk dat Jef hem amper binnen kon halen. Hij was er even mee aan het vechten tot zijn lijn knapte. Daarna heeft Jef nog drie pogingen gedaan hetzelfde beest proberen te vangen, drie keer hetzelfde ritueel, maar het materiaal bleek niet sterk genoeg voor deze gigant. Ik wist ondertussen wel een vis te haken en aan de kant te halen. Dit was een flinke paling van ongeveer 65cm. Jef zei tegen me; ‘je wou toch paling eten, sla hem dood met een steen’. Dit wou ik wel doen op voorwaarde dat Jef me zou uitleggen hoe ik hem moest villen, en hij ging akkoord. Ik heb de paling gedood, Jef heeft hem gefilt voor me (maar ik weet nu wel hoe het moet), heb hem 20 minuten gekookt en vervolgens gebakken met peper en zout. De smaak was goed, boven verwachting omdat ik al door een paar andere campinggasten voor gek was verklaard paling te eten en Jef ook liever geen paling at. Lekker vis, en zo had ik weer een maaltje voor mezelf geregeld. Na een paar rode wijntjes bij het kampvuur ’s avonds ging ik naar bed omdat ik beina omviel van de slaap.

Toen ik ’s ochtends wakker werd en ik naar Jef toe liep om hem goede morgen te wensen was hij aan het inpakken en zei dat hij die ochtend zou vertrekken. Hij gaf mij zijn cocktail-frankfurts die ik maar voor ontbijt moest koken voor ontbijt. Verder gaf hij me twee enorme lamb chops voor ’s avonds een halve fles melk en een pakje boter, dit wou hij allemaal niet meer naar huis nemen. Ik besloot vervolgens nog één nacht te blijven omdat ik het nog steeds naar m’n zin had, en ik ook nog genoeg eten had. Gratis verblijf, gratis eten en rust, kan niet beter dacht ik. Toen Jef klaar was voor vertrek ben ik nog een klein stukje met hem meegereden om vervolgens via de dirt-road weer terug te lopen. Ik ben nu drie nachten en drie dagen op het campinkje geweest, ben bijna bij met schrijven en na mijn middagdutje kwam ik er achter dat het veld achter me helemaal vol gelopen was met 4wd’s, tenten en mensen, en wist ik helemaal zeker dat ik de volgende ochtend zou vertrekken. Ik werd ’s avonds toen ik mijn heerlijke lamb chops aan het bereiden was nog uitgenodigd door een paar jonge jongens om een biertje te komen drinken bij hun kampvuur. Leuk gepraat en gezellig.

’s Ochtend werd ik wakker met een net niet kater van de net niet te veel biertjes van de avond ervoor. Ik kreeg ontbijt aangeboden van het jonge stel dat nast me stond sinds de dag ervoor. Heb vervolgens rustig m’n spulletjes gepakt en ben 11uur vertrokken. Ik ben er 4 nachten en 4 dagen geweest, en enorm veel aardige mensen ontmoet daar. Mijn reisdoel voor die dag was de South West Rocks die ik ging bereiken via de nog 70 km lange binnenlandse weg waarvan nog 15 km dirt-road was. Dit was overigens een prachtige stuk rijden, dwars door de landerijen, heuvels en bergen en had van mij nog wel 70 km mogen duren. Deze weg leidde naar Kempsy waar ik eerst nog even mijn boodschapjes ging doen.

De rest komt later...