Toen ik bij de Wollomombi Falls was aangekomen te zijn ben ik daar een wandeltrack gaan doen. Deze bracht mij na een korte afstand lopen al op een uitkijkpunt waar ik een prachtig uitzicht had op de Wollomombi waterval, wat een van de hoogste van Australie moet zijn. Toen ik mijn pad terug vervolgde om de waterval via een andere kant te kunnen bekijken kwam ik in gesprek met een stel (50+), dit waren Stuart en Suzanne uit New Castle (Australie). Zij gingen dezelfde track als mij lopen. Ik had een leuk gesprek met hen tijdens deze wandeling. Ook vertelde zij mij dat ze er de dag ervoor ook waren geweest en er toen maar een minimaal straaltje water van de berg naar beneden kwam. Maar n a de regen van de nacht ervoor had dit zich ontwikkeld tot een enorme waterval met een inmense drop-down. Tijdens de trek hebben we nog een Echidna gezien, deze had ik al eerder langs de ‘Great Ocean Road’ gezien, maar blijken heel zeldzaam te zijn. Het is een soort kruising tussen een egel en een mol maar dan is hij een stuk groter dan beide. Als verdediging kruld hij zich niet op als een egel maar graaft hij zich in met zijn enorme graafpoten, en hij heeft een snuitje als een miereneter. Ik heb de Echidna vervolgens uitgegraven om een beter foto te kunnen nemen, dit viel nog niet mee omdat het enorme sterke gravers zijn. Nadat we terug kwamen bij de auto hebben we nog even een praatje gemaakt en kreeg ik hun adres en telefoonnummer en nodigde ze me uit voor een dinner bij hun thuis wanneer Karina over zou komen en we in de buurt zouden zijn. Erg aardig van ze. Het was inmiddels 16.30 en ik had nog 2,5uur de tijd om de camping te bereiken voordat het donker werd. De camping lag halverwege een 140km lange weg die dwars door het gebergte binnenland naar Kempsy (een grotere plaats aan de oostkust) lag. Ik had begrepen dat dit deels een dirt-road was een heb nog even met Stuart naar de kaart gekeken, hij dacht dat de weg makkelijk te doen zou zijn met mijn busje en ik dit zeker zou halen voordat het donker zou zijn. Ook als je naar de kaart keek werd het aangegeven als een vrij grote weg. Dit bleek alleen heel erg tegen te vallen. De 70km naar de camping bleek aleen maar dirt-road te zijn. Het begin was nog wel redelijk, maar het werd al snel minder. Er kwamen telkens meer gaten, scheuren en kuilen in de weg, het slingerde enorm. Op de meeste plekken was de weg ook maar één auto breed en staan er borden langs de kant dat je op moet passen voor naderende vrachtwagens waarvan ik ten eerste dacht, hoe kunnen die hier überhaupt rijden, en ten tweede hoe zou je elkaar moeten passeren. Toen kwamen er op een gegeven moment borden met werkwerkzaamheden, nou die wil je ook zeker niet meemaken op een dirt-road. Afgebrokkelde randen langs de weg, nog grotere gaten en scheuren. Daarna werd de weg even iets beter alleen reed ik een dal in met aan beide kanten dicht regenwoud en hing er een enrome dichte witte mist, ik kon nog geen vijf meter voor me kijken. Dan denk je dat je het gehad hebt, maar dan komen er nog meer angstaanwekkende borden langs de weg die vertellen dat je niet moet stoppen omdat er vallend gesteente is, en borden die waarschuwen op slipgevaar bij nat weer. En het was zeker nat weer. De regen van de nacht ervoor had me bij de Wollomombi Falls heel wat moois opgeleverd, maar ik was er in dit geval wat minder blij mee. Het was één goot blubberpad. Ik had twee opties: Optie 1: langzaam en heel voorzichtig rijden om slippen te voorkomen maar waarbij dekans groot was om vast komen te zitten. Optie 2: gas houden en doorstomen om niet vast komen te zitten, met als gevolg dat de auto van de ene naar de andere kant van van de 1 a 1,5 auto brede weg glibberde met het risico was dat je in een grote slip of tegen de rotsen zou knallen of aan de andere kant de afgrond richting de rievier zou inrijden. Ik heb m’n verstand op nul gezet en ben voor optie 2 gegaan. God zei dank ging alles goed en had ik af en toe het gevoel of ik midden in een rally reed. Met het zweet in m’n bilnaat moet ik eerlijk bekennen. Verder ben ik nog een heel aantal koeien tegen gekomen die midden op de weg stonden en er zeker niet aan dachten om aan de kant te gaan. En ben nog een aantal houten bruggetjes over gereden die er gans verrot uitzagen en je de houten balken onder je hoorde rottelen. Overigens was er naast elk van deze bruggetjes een nieuwe betonnen brug in aanbouw, dit bevestigde maar weer dat ze niet hele beste staat waren. Ik ging me telkens meer afvragen of ik wel op de goede route was omdat de weg niet te vergelijken en overeen kwam met de kaart. Totdat ik een paar streekjes voorbij reed met 3 a 4 huizen die wel op de route lagen wat me weer een beetje hoop gaf. Al met al kwam ik precies om 7uur aan op de camping die ik nog bijna voorbij gereden was omdat het bordje compleet onder de bagger zat en de camping helemaal uitgestorven was. Het was de rit van m’n leven!

Het was weer een gratis campingkje die bestond uit een groot grasveld waar het gras heel hoog stond, een liepen een aantal koeien rond die het gras kort moesten houden maar daarvoor niet echt hun best deden. Er stonden nog een aantal vervallen hokjes en een toiletje als op de vorige camping. Het was gelegen aan de Macleay river. Ik reed het campertje naar een plekje zo dicht mogelijk bij de rivier met een prachtig uitzicht zo bleek de volgende ochtend toen het licht werd. Binnen tien minuten was het donken. Maar dan ook echt donker, nergens een lichtje. Ik voelde me niet helemaal op m’n gemak gemak, ik was daar helemaal alleen in the middle of nowhere, als me wat zou gebeuren of iemand zou kwaad willen was er geen hulp. Ik besloot om mijn eten te komen, m’n tanden te poetsen en me daarna mezelf op te sluiten in m’n camper in de hoop dat het snel ochtend zou worden. Ik had voor de zekerheid wel m’n grote zware ijzeren stuurslot naast me liggen om eventueel iemand een hengst te kunnen verkopen. Terwijl ik na het eten van mijn dinner mijn tanden aan poetsen was en het gevoel had me bijna veilig op te kunnen sluiten in de camper werd mijn angst gevoel versterkt door het feit dat ik een auto over de dirt-road aan hoorde komen rijden. Deze minderde snelheid bij de inrit van de camping, draaide zijn neus in de camping oprit, stopte en begon met zaklampen te schijnen. Ik veroerde me niet en wachtte af wat er zou gebeuren. Die auto bleef daar zo een halve minuut staan en reed toen het pad verder op. Ik twijvelde geen moment en pakte mijn pasje en het grote geld uit mijn beurs en drukte die samen met mijn camera onder het matras. Ik pakte het enorme vleesmes die ik ook bij de campingspulleen had gekregen en wachte af. De auto stopte bij één van de vervallen gebouwtjes die ik eerder gepasseerd was met mijn busje en bleef daar staan. Twee mensen stapten uit en begonnen weer te schijnen met zaklampen. Ik besloot niet af te wachten en liep met het mes en een gedoofde zaklamp in hun richting. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een stelletje was die zochten naar een plek waar ze hun tent konden opzetten. Na even met ze gepraat te hebben en wist dat ze er ook voor de nacht bleven stelde me dat een beetje gerust, maar weerhield me er niet van om toch lekker in mn campertje te kruipen. Het was even allemaal heel spannend, maar viel het toch weer allemaal mee. Je ik dacht je kan maar beter het zeker voor het onzeker nemen en je veiligheid voorop stellen.

Dit is het even voor nu, de rest komt later.....