Nadat ik Geert-Jan en Dick heb afgezet in Brisbane ben ik terug gereden naar Coolagatta waar we al twee nachten eerder hadden gestaan met de camper. Nadat ik het campertje weer op het parkeerplekje op het uitkijkpunt had gezet voor mijn overnachting ben ik naar de supermarkt gelopen voor mijn dinner. Op weg daar naartoe kwam ik de twee Nederlandse jongens uit Heerenveen tegen die we die ochtend met hun campertje ontmoeten op het uitkijkpunt. Zij bleven daar ook voor die nacht. Ze waren opzoek naar de grote supermarkt waar ik ook naartoe ging, maar ze konden hem niet vinden en zijn we er vervolgens met z’n drieen heen gelopen. Daarna gingen we gezellig met elkaar barbequeen, alleen de barbeque op het uitkijkpunt was bezet. Gelukkig hadden we nog niet zo heel erg trek. We hebben tijdens het wachten genoten van een stokbroodje met dipsaus, een biertje, het uitzicht, en een goed gesprek. Daarna lekker gebarbequed.

De volgende ochtend waren we rond 7.30 uit onze camper gebrand door de enorm velle zon, en zijn we weer naar de supermarkt gelopen voor breakfast. Nadat we terug op het uikijkpunt ons ontbijt hadden genuttig was het tijd voor onze ochtendduik. Na nog even op het strand gelegen te hebben en nog een duik genomen te hebben was het rond 12.00 uur en besloot ik me klaar te maken voor vertrek. Ik was al een uur in het achteruit, want zou ik een paar kilometer naar het zuiden rijden kwam ik over de grens van van Queensland waar ik zat en New South Wales wat tevens de tijdgrens was en zou betekenen voor mij dat de klok een uur vooruit ging. Nadat ik de Heerenveense jongens nog even heb laten zien hoe je de olie, koelvloeistof en remvloeistof checkt ben ik mijn reis terug naar Melbourne begonnen met als doel voor de nacht een camping in het Bundjalung National Park te pakken.

Na een paar uur gereden te hebben ben ik van de Pacific Hwy afgedraait om vervolgens nog 13km landinwaarts te rijden. Vlak voordat ik de camping bereikte ben ik nog even een picknick area ingedraaid om even een broodje te smeren en een kleine wandeling te maken. Het apparte was dat je het bos uitliep en direct op het strand terecht kwam. En waar je ook keek, geen mens. Ik ben een stukje gaan lopen naar waar het strand de bocht om ging, en een rotspartijtje het water in liep. Daar ben ik overheen gelopen en ontdekte in de kliene met zeewater gevulde poeltjes een heel appart iets. Mijn eerste gedachte was dat het grote zwarte paardenpiemels waren die in het water lagen. Na het beter geinspecteerd te hebben waren het lange ±30-50cm pikzwarte glibberige dingen die met een kant onder een steen of rots zaten en aan de andere kant een heel aantal zuignap achtige pootjes hadden. Als je ze aanraakte krompen ze in elkaar. Ik kwam er dus al snel achter dat het geen paardenpiemels waren en probeerde te achterhalen wat het dan wel moets zijn. Het enige waarvan ik dacht dat het kon zijn was een zeekomkommer met de gedachte dat die er toch anders uitzagen en groen waren. Toen ik zag dat er toch meer mensen het strand op waren gelopen werd mijn gedachten bevestigd nadat ik een van hen gevraagd had naar de paardenpiemels. Het waren inderdaag zeekomkommers. Ik ben weer over het strand terug gelopen naar het busje en heb mijn weg vervolgd naar de camping. Na daar aangekomen te zijn en een mooi plekje toewezen gekregen te hebben ben ik op m’n stoeltje naast het busje gaan zitten onder het genot van een glas rosé. Het was een simpele vrij rustige ruime camping aan het strand. Ik heb mijn dinner gekookt, met m’n bordje naar een picknickbankje aan het strand gelopen en daar mijn eten genuttigd. ’s Avond heb ik een kampvuurtje gemaakt en daar lekker gezeten onder het genot van een glas rode wijn. Daarna heerlijk warm gedoucht wat ik al bijna 2 weken niet meer gedaan had, en ben vervolgens heerlijk gaan slapen.

Toen ik wakker werd de volgende ochtend ben ik met mijn ontbijt spulletjes naar het picknickbankje gelopen en daar ontbeten. Toen ik terug liep naar het busje passeerde ik een ouder stel die ook zaten te eten aan een picknickbankje. Ik sprak ze aan met de vraag hoe ik het beste terug kon rijden naar de Pacific Hwy. We raakten verder aan de praat en ze boden me een kop thee aan. Ze vertelden dat ze al een aantal keer in Nederland waren geweest en door Europa waren gereisd en ook al veel van Australie hadden gezien. Ze vroegen wat ik deed en vanplan was en ik pakte vervolgens snel mijn kaart uit de auto zodat ze me misschien wat tips konden geven over de weg terug. Ze hebben me een heel aantal dingen aangewezen die heel mooi moesten zijn en wat mooie routes die ik kon rijden. Ik kreeg ook nog de tip om te gaan snorkelen lans de rotspartij die naast het strandje bij de camping lag. Deze heb ik aangenomen en het was prachtig. Mooie onderwater wereld, veel vissen. Niet zo mooi als in het Great Barrier Reef maar toch hier ook wel veel gekleurde vissen. Toen ik me daarna even afgedoucht had ben ik rond een uur of 1 mijn weg vervolgt richting de Wollomombi Falls. Via een route die ik als tip van die man had mee gekregen. De route liep ook langs de Danger Falls en de Ebor Fallls. Ik was van plan deze watervallen die middag te bekijken, en daarna door te rijden naar een camping vlak voor de Wollomombi Falls. Nadat ik in Coffs Harbour nog even wat boodschapjes had gedaan en ik de Pacific Hwy afdraaide richting de Falls kwam ik erachter dat ik qua tijdsplanning niet helemaal uitkwam, aangezien het om 7 uur al donker is, en ik de camping voor het donker wilde beriken. Ik ben dus de watervallen voorbij gereden en zo’n 25km voor de Wollomombi Falls een dirt-road ingereden die leidde naar de camping. Na 13km goed begaanbare gravel-road waarbij je af en toe wel moest oppassen voor gatenen kuilen bereikte ik de camping. Het was een gratis camping die bestond uit een groot grasveld met bomen, een pad er doorheen, een aantal plekjes waar je een vuurtje kon stoken een paar picknick bankjes en een toilet. Het toilet was een houtenhokje met een toiletpot en als je de briloptilde keek je in een groot diep gat met....... Ik kwam precies voor het donker aan en moest mijn dinner in het donker koken. Kangaroo steak, gebakken gekruide aardappelpartjes en sla, en natuurlijk onder het genot van een glas rode wijn.

In de nacht die volgde heeft het onophoudelijk geregent, maar was het gelukkig zo goed als droog de volgende ochtend. Die ochtend wilde ik naar point lookout rijden, een uitkijkpunt die 5km verder de dirtroad in lag. Toen ik me klaar aan het maken was voor vertrek kwam ik in gesprek met een man die net aangekomen was en zijn caravan op mijn plekje wilden zetten omdat ik uiteraard het mooiste plekje had uitgekozen. Ik kreeg van hem nog de tip om de viskwekerij te bezichtigen die ik zou passeren als ik via de dirt-raod terug zou rijden naar de hoofdweg. Maar ik reed eerst naar point lookout. Ik heb daar een klein wandeltochtje gedaan van 2,5km met in het begin drie lookouts vanwaar je een prachtig berglandschap moest zien. Het enige wat ik zag waren de bomen van de enorme berg waar ik zelf opstond, waarvan ik nooit had gedacht dat hij zo hoog was dat je over alle bergen in de omgeving uit kon kijken. Ik zag alleen een groot wit wolkendek een eind onder me met wat bergtoppen die daar doorheen priemden. Daarna vervolgde ik mijn route langs een stijl pad dwars door een prachtig regenwoud landschap langs rotswanden waarlangs kleine straaltjes water liepen van de buien van de nacht ervoor. Het pad was heavy; nat, glibberig, omgevallen bomen, lage begroeing, en op sommige plekken werd het pad zowel door mij als door het vele regenwater van de nacht ervoor gebruikt. Omderweg heb ik nog een kangaroo mijn weg zien kruisen waarvan ik me afvroeg waarom die zich op een bergzaam terrein als deze bevond. Ook heb ik nog twee Lyre birds gezien, dat zijn een soort bruine pauwachtige vogels die geluiden van andere vogels exact kunnen imminteren. Ook kunnen ze mensenlijke dingen immiteren zoals motoren van auto’s, claxons noem maar op. Nadat ik mijn wandelroute had afgerond ben ik doorgereden naar de viskwekerij. Dit was de ‘Dutton Trout Hatchery’ één van de twee NSW government centres waar forel wordt gekeekt en grootgebracht om later uitgezet te worden in open water voor de sportvisserij. Dit kon je allemaal bezichtigen. Je betaalde $3,30 entree (€2,25), het begon met het bezichtigen van een aantal aquarias met vissen die hier in de rivieren leefden, daarna kreeg je een filmpje te zien over hoe en wat ze deden op de kwekerij en je kon daarna een route lopen door de kwekerij lang alle stadias, van klein tot hele grote vissen. Ik was er als enige en kon dus lekker rustig alles bekijken. Je kon ook voer kopen om de vissen te voeren, alleen ik zag dat er vlak voor mij een schoolklas de kwekerij had bezocht en ik ging er vanuit dat die ook voer hadden en enrom hadden geknoeid, je weet hoe kinderen zijn. Enja hoor, de grond lag bezaaid met voer, en zo bespaard een backpacker weer geld. De forellen sprongen uit het water tijdens het voeren. Het was een kleine kwekerij, maar erg leuk om te zien en zeker de $3,30 waard. Rond 1 uur vervolgde ik mijn trip naar de Wollomombi Falls.

Ik zal mijn best doel het volgende deel zo snel mogelijk te publiceren.

groetjes Maarten